بخونید، خونده بشید!
صندل و صندلی
بخونید، خونده بشید!
موضوع آزاد
این مطلب به بعدا می خوانم شما افزوده شد!
خودت انتخاب کن
اختصاصی موضوع آزاد
احسان رضایی احسان رضایی

روزنامه‌نگار . نویسنده

دنبال کن
صندل و صندلی
7 دقیقه مطالعه / 1 سال پیش
img-content
صندل و صندلی

یکی از چیزهایی که هر پدر و مادری در همان ایام طفولیت به بچه‌ها یاد می‌دهند، آموزش نشستن به شکل متشخص و آبرومند روی مبل و صندلی است. آنها به فرزندهایشان می‌گویند این کار یعنی نشستن روی صندلی برای سلامت زانو و کمر مفید است، به‌علاوه همۀ آدم حسابی‌ها همین کار را می‌کنند. طبیعی است که پدر و مادرها بیشتر از هر کسی برای اولادشان دلسوزی می‌کنند و خیر و صلاح آنها را می‌خواهند. اما واقعیتش آنها در این دوتا جملۀ مربوط به صندلی دارند اشتباه می‌کنند. اولی فقط تا حدی درست است و دومی از بیخ ایراد دارد. این را تجربۀ تاریخی بشر نشان داده. صندلی، تا همین قرن اخیر اصلا وسیلۀ رایجی نبود. خودتان محض امتحان «لغتنامه» دهخدا را بردارید و ببینید که جلوی لغت «صندلی» چی نوشته؟ بفرمایید، نوشته: «کرسی که در قدیم کفش پادشاهان بر آن می‌گذاشتند.» یعنی فقط توی دربار‌ها چنین چهارپایه‌های چوبی بوده که شخص شاه، همچین که روی تخت پادشاهی لم داده بوده، پایش را هم روی آن بگذارد. فوقش وزیر و صاحب‌منصب‌ها می‌توانستند روی صندلی بنشینند، وگرنه مردم عادی چنین چیزی توی خانه و زندگی‌شان نداشتند که فکر چطور نشستن روی آن باشند. آن وقت همان مردم، به خاطر نوع زندگی و خوراکشان بدن سالمتری از امروزی‌ها داشتند. دوزانو و چهارزانو، یا به قول خودشان مربع روی زمین می‌نشستند و زانوهایشان آخ هم نمی‌گفت. درحالی‌که معمولِ زندگی امروز که به پشت میز نشستن و خوردن غذاهای چرب می‌گذرد، باعث شده اضافه وزن داشته باشیم و شکم بیاوریم که هم روی کمر و هم زانو فشار می‌آورد و دودمان جفتشان را به باد می‌دهد. این که از قضیۀ سلامت. برویم سراغ آن قسمت آدم حسابی‌ها. معروفترین و مهمترین چهره‌های تاریخ خودمان را درنظر بگیرید: از مشاهیر فرهنگ و ادب، مثل حافظ و مولانا و سعدی و فردوسی، تا شخصیت‌های علمی مثل بوعلی سینا و خیام. هیچ‌کدام از این آدمها اصلا روی صندلی ننشسته‌اند. باز خودتان امتحان کنید. سایت گنجور را باز کنید و لغت صندلی را توی آن جستجو کنید. جز یکی دو بیت از ملک‌الشعراء بهار (میز والاتر ز شخصی بی‌خرد بر پشت میز/ صندلی بهتر ز مردی بی‌هنر بر صندلی) هر جای دیگری که در شعر فارسی «صندلی» آمده، ترکیبی است از «صندل» نوعی چوب خوشبو، به اضافه ی نسبت. چنان‌که نظامی گفته و بلکه دعوت کرده است: بوی عود آیدم ز صندل خام/ سوی آن عودِ صندلی بخرام. معلوم است شاعران بزرگ ما اصلا با همچین پدیده‌ای آشنایی نداشتند که بخواهند از لغتش استفاده کنند. به عبارت دیگر، برای آدم حسابی شدن می‌شود روی صندلی هم ننشست. اما اگر پدر و مادرها واقعا دوست دارند فرزند دلبندشان روی مبل و صندلی بنشیند و  عادت به این نوع از زندگی کند، خب به خودشان مربوط است. اما بهتر است موقع تربیت فرزند، اطلاعات دقیق به او بدهند.


این مطلب در شماره ۶۳۲ هفته‌نامه «همشهری جوان» منتشر شده است.

نویسنده
احسان رضایی
برچسب‌ها
اشتراک گذاری
از همین نویسنده مشاهده همه
img-content
احسان رضایی احسان رضایی 8 دقیقه مطالعه | 2 سال پیش
img-content
احسان رضایی احسان رضایی 1096 خواننده / 11 دقیقه مطالعه | 2 سال پیش
img-content
like2K
tag
احسان رضایی احسان رضایی 2277 خواننده / 7 دقیقه مطالعه | 1 سال پیش
مطالب مرتبط مشاهده همه
img-content
14 دقیقه مطالعه / 3 ماه پیش
img-content
ارسطو شهابی ارسطو شهابی 10 دقیقه مطالعه | 3 ماه پیش
img-content
محمدرضا ایدرم محمدرضا ایدرم 1637 خواننده / 10 دقیقه مطالعه | 3 ماه پیش
دیدگاه‌ها
comment_icon دیدگاهت رو بنویس...

برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید

mozooazad
به مطالعه مطالب خوب و مفید علاقه‌مندید ؟
عضو خبرنامه پرخواننده‌ترین مطالب موضوع آزاد شوید !
* 2 خبرنامه در هفته. بهترین مطالب موضوع آزاد.
تمامی فعالیت‌های این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.