بخونید، خونده بشید!
مرا هزار امید است و هر هزار تویی
بخونید، خونده بشید!
موضوع آزاد
این مطلب به بعدا می خوانم شما افزوده شد!
خودت انتخاب کن
اختصاصی موضوع آزاد
پژمان راهبر پژمان راهبر

پژمان راهبر سمبل نسل نوگرای ورزشی نویسان ایران می باشد. وی با قلم توانا و نگاه ویژه اش تأثیر بسزایی در حرکت رو به جلوی این نسل داشته است.

دنبال کن
مرا هزار امید است و هر هزار تویی
7 دقیقه مطالعه / 1 سال پیش
img-content
مرا هزار امید است و هر هزار تویی

مهدی طارمی که می رفت برای گل دوم، غزال تیزپایی بود که دومین گل و پنجمین صعودمان را قطعی می کرد. بیست سال بعد از آن که غزال اورجینال از غفلت مدافعان نامدار استرالیایی استفاده کرده بود تا ما را به بازی برگرداند و با دومین گل، ایران را به جام جهانی ببرد.

در فاصله دو غزال، از 76 تا 96، ما موهایمان ریخته بود و این بار کسی که آن وقتها می خواستیم شادی ناغافل صعود را با او سپری کنیم یا همسرمان شده ، یا در یک بعد از ظهر غمگین رهایمان کرده بود. پس، وسط یک شادی عمیق یک هو یادمان آمد که چه عمری گذشته و چه روزهایی. روزهایی که بین امید و بیم و ناامیدی و شوق گذشت . روزهایی که دوستان مان رفتند و ما ماندیم. روزهایی که وسط اش، دو صعود دیگر به جام حهانی رقم خورد اما وقتی که به خیابان زدیم، انگار خالی بودیم از آن لبریز هشت خرداد که پیاده از شرق تا شمال شهر را دویدیم بس که این مساوی، شبیه خودمان بود. شبیه یک روزنه، وقتی دایی توپ را به ما می رساند و ما توپ را از بغل پای بوسنیچ قل می دادیم به آن ته تور، جایی که نوری ازآن به زندگی برمی گشت تا فکر کنیم بله، پیروز شده‌اید.

یک روز، بین آن دوره‌ها، در روزنامه‌ی شرق بسیج شده بودیم برای پوشش صعود 2006. شب، پشت هم پیام تبریک می‌آمد و آقای قوچانی، توی ستونی درصفحه آخر فونت‌ها را ریزترمی‌کرد تا جا برای همه باشد. همه مقام‌های عالی که هنوز این جور مثل حالا نبودند که حتی یک پیروزی ملی کنار هم جمع‌شان نکند. آن وقت‌ها، شرق پدیده روزنامه‌نگاری ایران بود و هرشماره‌اش با 70 مطلب امضادار، سفره عیش روزنامه‌خوان‌ها بود. از همان صفحه اول تا صفحه باکسی آخر. آن وقت‌ها در ساختمانی در الوند، توی اتاق‌هایی پر از بچه‌های نخبه که می‌توانستند آینده ایران باشند اگر از یکی دوسال بعدش مهرها بالا نمی‌رفت و نمی‌خورد روی پاسپورتشان تا بروند و دیگر نیایند تا هشت سال و دوازده سال بعد حس کنیم چقدر نامردی است که توی این جشن‌ها کنار ما نیستند.

خب، برای ما که زندگی را با فوتبال به یاد می‌آوریم، همه چیز هشت آذر هم خوش نبود. آن وقت‌ها، کار صعود سلانه و سلانه آغاز شده بود. با نسلی در اندازه بهترین تاریخ اما با مربی‌ای عجیب و دوست نداشتنی که البته حمایت بی‌واسطه رییس وقت سازمان تربیت بدنی مصطفی هاشمی طبا را پشت خود داشت. پس کمی بعد از یک استارت باشکوه، کار به یک امتیاز از سه بازی رسید تا مایلی‌کهن برود و ویه‌را بیاید و بعد ایران در موقعیتی عجیب با حذف استرالیا جهانی شود؛ آن هم در مسابقه‌ای که دروازه بان استرالیا تا دقیقه 30 حتی یک توپ را لمس نکرد.

آن وقت‌ها، توی لحظات ناامیدی، چیزی نداشتیم جز محمد مایلی‌کهن و البته آقای هاشمی‌طبا. که اسم‌شان را بیاوریم و خودمان را خالی کنیم. اگرچه آخر سر وقتی سعید فائقی معاون هاشمی‌طبا بیخود از موفقیت پشت خداداد می‌دوید، بازهم چیزی تغییر نکرده بود. البته 20 سال بعد، در حاشیه یک رقابت انتخاباتی، هاشمی‌طبا آن سابقه را پاک کرد و کمتر حافظه‌ای یادش آمد که مرد منطقی و مبلغ اکسپورت اورینتد امروز، 20 سال پیش، سرنوشت و اعصاب ما را دست چه جنس بنجلی داده بود.

بیست سال البته زمان زیادی است اما بعضی چیزها همیشه در خاطر می‌ماند. چیزهایی مثل انتقال قدرت دولت در مرداد 84، کمی بعد از صعود به جام جهانی، وقتی که هنوز نمی‌دانستیم رییس‌جمهوری مردمی با تیم ویژه همراهان و نوابغ دررکاب جام جهانی 2006 را به چه مصیبتی تبدیل می‌کنند. مصیبتی ادامه‌دار تا 4 سال بعد، شبیه به وضعیت همه جای ایران که صبح به صبح همگام با اخبار ارز و قیمت دلار فقیرتر می‌شدیم. آنقدر که فوتبال یادمان برود و برای‌مان مهم نباشد که چه کسی با یک تلفن علی دایی را سرمربی تیم ملی کرد و بعد با شکستی در نوروز دویال بعد، دستور عزل فوری را صادر کرد. آنقدر درگیر و گرفتار و بی‌تفاوت که اگر مناظره‌های 92 به خودمان نمی‌آورد، شاید انرژی مثبتمان را از تیم کی‌روش دریغ می‌کردیم و حسرتمان باز ادامه پیدا می‌کرد. اما موج بنفش امیدوارمان کرده بود، پس جشن انتخاب روحانی و صعود تیم ملی را با هم گرفتیم. وقتی که فکر می‌کردیم تدبیر و امید از راه رسیده و وقت جشن است. جشنی در غیاب همه‌ی آنهایی که تحمل نکرده و گریخته بودند، اما فکر می‌کردیم حالا که این 8 سال تمام شده و شاید برگردند.

امروز که سردار آزمون دفاع ازبک را جا می‌گذاشت می‌کرد، صدای جواد خیابانی می‌آمد که از غزال تیزپا به توصیف عجیب اسب ترکمن فروغلتیده بود‌. گزارشگر تازه نفس 20 سال پیش که قدیمی‌ها را کنار می‌زد و اطلاعات و گزارش‌های میدانی‌اش هوای تازه‌ای بود. او بیست سال مسن‌تر، حالا طعمه‌ی جوان‌های توییتری سختگیری است که در انتظار گزارش‌های او هستند. جوان‌هایی که نسل‌شان مقتدرترین صعود به جام جهانی را رقم زد اما همیشه نگران یک چیزی هست؛ چیزهای کوچک(کی‌روش نرود؟)، چیزهای معمول( معیشت و کار) و چیزهای اساسی( ...). جوان‌هایی که حق‌شان است یک کی‌روش بالای سرشان باشد تا هدایتشان کند و نظم‌شان بدهد و سرشان داد بزند و نازشان را بکشد تا پشت هیچ دیواری نمانند. تا بمانند.

توی این 20 سال‌، چه داستان‌هایی از سرگذرانده‌ایم‌. قصه‌های شاید باورنکردنی برای نسل‌های بعد‌. نسلی که شاید هرگز درک نکند توی همین انتخابات آخری چرا تا اولین اعلام رسمی آرا دل توی دلمان نبود. نسلی که شاید شوق صف بستن برای انتخاب را درک نکند و سردر نیاورد که چه‌مان بود وقتی که قرار بود خداداد پاس علی دایی را بو کند و از دفاع استرالیا بکند و توپ را از عجیب‌ترین جای ممکن به قعر دروازه حریف بفرستد. وقتی که بعد بازی توی آن ساعت غیر معمول همه با هم به خیابان رفتیم که فریاد بزنیم. آن روزکه بی‌قرار و نقشه و فکر قبلی سرازیر شدیم به شهر تا امید بورزیم.

 ما اینطور مردمانی بودیم. امیدوار. امیدوار به آینده‌ای که آنطور که می‌خواستیم نشد اما چراکه نه برای آنهایی که امروز شبیه 20 سال پیش مایند؟ پس مثل همه این 20 سال، وقت به خصوصش که رسید رقصی چنین میانه میدان. درست مثل میانسال‌های 20 سال پیش که شاید در تماشای ما جشن فتح خرمشهر را مرور می‌کردند و به آینده نسل بعد امیدوار می‌شدند.

نویسنده
پژمان راهبر
برچسب‌ها
اشتراک گذاری
از همین نویسنده مشاهده همه
img-content
پژمان راهبر پژمان راهبر 3 دقیقه مطالعه | 1 سال پیش
img-content
پژمان راهبر پژمان راهبر 2 دقیقه مطالعه | 1 سال پیش
img-content
پژمان راهبر پژمان راهبر 4 دقیقه مطالعه | 1 سال پیش
دیدگاه‌ها
comment_icon دیدگاهت رو بنویس...

برای ثبت نظر ابتدا وارد شوید

mozooazad
به مطالعه مطالب خوب و مفید علاقه‌مندید ؟
عضو خبرنامه پرخواننده‌ترین مطالب موضوع آزاد شوید !
* 2 خبرنامه در هفته. بهترین مطالب موضوع آزاد.
تمامی فعالیت‌های این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.